تبار پارس

خانه | آرشیو | پست الکترونیک

عکسی از دزیاچه برم شور ماهور میلیاتی نورآباد ممسنی - بهمن ماه

http://imageshare.web.id/images/3efubht9uh4m1s29ne2y.jpg

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در دوشنبه 21 بهمن1387 و ساعت 0:5 |

برای دیدن تصاویر کلیک کنید (بهار - روستای رازیانه کاری )

۱ ) http://imageshare.web.id/images/ztz3as0etlsvi1f1fo6.jpg

۲) http://imageshare.web.id/images/n6991ltglu72kzeion9d.jpg

۳ ) http://imageshare.web.id/images/rcvvk7pqup0gp2qhfvo.jpg

۴ ) http://imageshare.web.id/images/0dacc850xgi24rvp7zvy.jpg

برای کپی برداری ذکر منبع ضروری است .

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در چهارشنبه 16 بهمن1387 و ساعت 21:57 |

یک قصیده زیبای لری از نصیب الله عزیزی

کنم آغاز مطلب را به یا هـو که بوده هر چه را آغاز گر ا و

نموده خلق موجودات بـسیـار هـمی انـسان را با صد هیا هو

مـثـل داده به او صد لحن و لهجه یکی زآنها لری باشد از آن رو

کـنـون دارم اشـاره بر معانی لـغـاتـی چند در اـین لفـظ نیکو

(نترس) یعنی دلیردرلهجه ی لر همی (زهله تـُرو) یعنی که ترسو

بگویند هر نجیبی را ( پدر دار) همی گویند نژاد و ریشه را (سُو)

(فـَده ) یعنی حیاط (اُوشا) هم آغل به خانه (حونه) گویند براتاق (تـُو)

به ایوان قبل می گفـتـند (طارمَه) اتـاق پــشــت را گـویــنـد (پـستوُ)

درخت را (دار) می نامند درکـُل در این لهجه بگویند چوب را (چُو)

بـگویند اسـم را گـاهـی مُخـَفـَـف به زیـنب فی المثـل گویند (زینو)

عمو را (تاتـَه)گویند عَمه (عامَه) به خالِه (خالـَه) و بر دایی (حالو)

چو شد در لهجه شان تغییرحاصل به جـای (تاته) می گویـند (عامو)

(بُـن عاموزا) برادر زادگان است به خواهر زاده ها گویند (خـُورزو)

به فردِ با وقـار گویند ( سنگـیـن) سبک رفتار را گویند ( فِـیتـُُو)

به ساده زیست گویند (بی تکـبر) تـکـبـر دار را گـویـنـد ( فِـیسـُو)

به هرزحمت کشی گویند (کارکن) به زیر کار در رو هم که ( فِیـکو)

به فرد طبع سیر گویند (پوز پاک) به هر ولگرد و لوث گویند (لِنگو)

بگویند آب را (اُو) نون را (نـون) همینطورچای را(چـِی)دوغ را(دُو)

به فک هم (هِـیلـَکه) هم ( اَنگـَک) همی گویند (بغـل) یا (چـِل) به بازو

دهان را(کـَپ)بگویندو به رُخ(رِی) (تـِیه و بُـرگ) یعنی چشم و ابـرو

به هر سر زنـدگی گویـنـد (خـُرم) به هر پژمردگی گویند (پــِرزو)

به هـر پَـرّنـده ای (باهـِِنده) گویـنـد به یک گنجشک گویند(سَیدسیدو)

به طـوفـان شـدیـد گـویـنـد ( آفـت) بُود سیلاب (سِهلـُو) یا که (کُه شو)

(بَرَگ) یـعـنـی مجـاری نـفـوذ ی کـمـین کـردن را گویند (بُـزخو)

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در یکشنبه 29 دی1387 و ساعت 15:27 |

با آرزوی لحظات خوش برای شما به مطالب آرشیو هم سری بزنید

همیشه سبز و آریایی بمانید

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در پنجشنبه 22 آذر1386 و ساعت 17:1 |

عشق یعنی .... - نگین تاجی

عشق یعنی پاکی آیینیل

                                عشق یعنی رقص بی باوینیل

                                     عشق یعنی   سجده بر او و علف

                                     رقص مرواری و دریا و   صدف

                                     عشق یعنی    شهنه ی اسب کهر

                                  عشق یعنی دشت تیر بی خور

                                     عشق یعنی رنگ سرخ لالییل

                                  مهربونی    بی در و همساییل

                                   عشق یعنی کاسه کاسه خین دل

                               عشق یعنی عاشقی آیین دل

                                       عشق یعنی ساز   بارون و چمن

عشق یعنی عشقبازی بی وطن

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در پنجشنبه 22 آذر1386 و ساعت 16:27 |

بییلِ پیسِسَه - مثنوی لری ازمجید نگین تاجی

مالَ ز یر اومه رسی، مالل شخهسه: بَه تو چه؟

چشمیل خشک هفشساله پکهسه به تو چه؟

چشمه زهلی پشت آبایی زلال به مو چه ؟

بی گراز و گرگ ویچو ، بی شکال بهَ تو چه؟

ریشه بییل پیسِسَه عمرش تمومه به تو چه ؟

کِرَکی شاهنومه خوندن دَ حرومه بهَ تو چه؟

سر دلک کرده دلم، فصل خرنگه کُ وری

ایسه موقع گُله و گاله و بنگه کُ وری

سوزیل باغ دل پیوار کردن کُ وری !

دور سر چشمه ی قلم دیوار کردن کُ وری !

تیر آرش غرق افسوس و دریغِ کُ وری !

گردن عشق سیاوش زیر تیغ کُ وری !

تا تبهکاری گر سیوز وَ کاره منشین !

تشتِ خون سووشون تا برقراره منشین !

توطئه ی افراسیاب و مکر کاووسی بسه

ای همه دسمالَ دهسی و قبا بوسی بسه !

مرگ سهراب و عزی تهمینه تکرار وا نبو

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در پنجشنبه 22 آذر1386 و ساعت 16:4 |

امون از دل مو

ببندم شالم ،می پوشم قدک را

بنازم گردش چرخ فلک را

بگردم آب دریا، سراسر

بشویم هر دو دست بی نمک را

امون از دل مو، وای از دل مو

الهی یا الهی یا الهی

سر راهت درآد،مار سیاهی

اول بر مو زن، دل بر تو بستم

دوم بر تو زن، که تو بی وفایی

امون از دل مو، وای از دل مو

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در پنجشنبه 22 آذر1386 و ساعت 15:54 |

دی بلال

دی بلالم دی بلال، سوز تیه کالم دی بلال

دی بلالم دی بلال ، بل مو بنالم تو منال

سه چیه قیمتیه ، قدرش ندونیم دی بلال

شوو مه ،فصل بهار ، عهد جوونی دی بلال

بلال بلالم وای ، های بلال بلالم وای

چه خوشه اسب قزال ،زین برگ روسی، دی بلال

چه خوشه بازی کنیم با نوعروسی ،دی بلال

دی بلالم دی بلال، سوز تیه کالم دی بلال

دی بلالم دی بلال ، بل مو بنالم تو منال

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در پنجشنبه 22 آذر1386 و ساعت 15:47 |

شعر آبایی از سعید چوبینه

بو علف تازه وَری سا، دَم ِ صُب ،سَر سحری

بُنگ خروسَل هی وَم ایگو: دِل تِیایه دَ وَری

بوی سبزه و علف های تازه ونورس در هوا پیچید سحرگاهان

صدای خروس خوان خروس ها مدام به من می گویند : چگونه طاقتی داری ؟ بشتاب و بر خیز

چه هوا شوخه و بایه چپ ایاه هی وَ شمال

نَنَم ایگو: که چه سالی ، بُکـُنیت کِشتِگـَری

چقدر هوا خنک و دلچسب است و باد چپ(نشانه ی سال پر باران) از شمال می وزد

مادر بزرگم می گوید: چه سالی است امسال ، تا می توانید کشاورزی و کشتکار کنید

مِن ِ مَندال چه وابیده که ای بُنگ راسه ؟

یکی ایگو : تو اگه نونِسَبـِی پَ وَ دَ ری

در لانه و اتاقک مرغان و حیوانات خانه این چه صدایی هست که بلند شده؟

یک نفر به من می گوید: تو که همیشه در اینجایی اگر بی خبر از این باشی، پس بدان که واقعا اهل جایی دیگر هستی

تـَشُ ، چو و تاوَ داغه، دَ زَبون بـند وابـی

نونه تیری وکـَره ی تازه و دِل بی خـَوَریَ

آتش و چوب وتاو(وسیله ی نان پزی) داغ و آماده است،زبان هر کسی در این موقع آب می افتد و بند می آید

نون محلی با کره ی تازه و یک دل بی خبر وگرسنه چه لذتی دارند

به خِـیا مُـند وَ دِِلـُـم ، کـُلِی بَـوا سَـر کِردَن

که نِشون وَ مِردیه لر، که نِشون وَ سَروَری

به خدا حسرت کلاه بابا را سر کردن به دلم ماند

چرا که نشانه ی مردی مردان لر و سربلندی و سر فرازی آنهاست

چـِقه دل بَهسُم و او برنو وِ مِِن قــَی دیـوار

سی ِ مردی و لـُری بوهه نَ سی اَرغه گـَری

چقدر به تفنگ برنو روی دیوار دل بسته بودم آه

می خواستم برای برای نشان دادن مردانگی و لر بودنم باشد نه برای درگیری و یاغی گری و دعوا

مِن ِ آبـایـی اگـه فـقـر و فـلاکـت بـی یـی

دَده و کـَکا گـَری بی یه وَ سی بَندیری

در آبادی اگرفقر و بیچارگی بود

همه ی مردم آبادی با برادر و خواهری در صدد کمک ویاری به حل مشکل هر مشکل داری بودند

مردم او چُ وَ یه ا ٌو نون ِ پَتی خـَش بی یـِن

نه مِث ایسو هی هَمَش کلانتری ، درگیری

مردم آنجا به اندکی چون نون و آب خالی قانع بودند و همین باعث خوشی و سعادت آنها بود

مث زندگی امروز نبود که مدام همه در گیر دعوا و کلانتری هستند

اگـه آبـایـی نـَبــوهــه هَـمَمـو دَر وَ دَریـم

بال و بَندیلَ بـِنه اگه تو هَم مِث مو کـُری

اگر آبادی نباشد همه ی ما بی خانه و در بدر هستیم

وسایل و کوله بارت را زمین بگذار اگر تو هم همچون من هنوز خود را فرزند ایل و آبادی می دانی

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در شنبه 15 اردیبهشت1386 و ساعت 13:55 |

شعر لری غزل جونی از وب لاگ مجید نگین تاجی

غزل جونی:........
غزل جونی بیو دوغونُم امشو
بیو پاتَ بِنه مِن جونُم اُمشو
بیو شاید اجل پر کِردَه بوهه
کَفَی تقدیرِ نا میزونُم امشو
غزل جونی بیو نَل تا نمیرم
بیو بندیرِ تو ایمونُم امشو
اجل! مهلت بیه تا روزَما بو
غزل شاید بیا مهمونم امشو
اگر ایخَی نَیی ، ایخوم بیونی
غزل مرگِ خُومَ ایخونم امشو
وَ تیغِ مثنوی رگمَ ایبِرُم تا
وَری کاغُذ بریزُم خونم امشو
گدارِ فهلییونَ شُل گِرُته
مو وُ بختِ بَیُ تیفونم امشو
قلم اورَر کشی شعرُم ترآبی
و َنو غم بَی دِلم دالِنجرآبی
کَسی تیفونُ توسون تیسُو دییه!
مِنِ توسون زمهسون تیسو دییه!
دلم توسون، تِیَم فصل تغِرسه
وَری سینَم شِرَی خین سایه بِهسه
رَیا بی تِشکِ توسونُ و نَمُردُم
وَ زلفِ زردِ خارک دل سپردُم
امییواری وَ خوم دایُم، ایایی
غمِ کهنه وَ اِی دل ایدراری
اییی تا گل کنه پیوار بختم
دوباره سایه بِندازه درختم اما ؛ پیز اومه وُ کِردی غزونم
دو بارَه نومت افتا سر زبونم
دوباره خینَ خرسَل مُردَم افتا
تیی سیبِت وَ دهسِ آیَم افتا
وَ نار ُو سیبُ و گندُم ،گر گِرُتم
دلَ اُو کالِ بی ساحل سپُردم
قسم دام آسمونَ کم بُواره
مُو خُوم بارونییَم ، نم نم بُواره
نِهایُم پشتِ سر باغُ و بهشتَ
و دهست دایم از نو سر نوشتَ
که بنویسی منه من کال خرست
وَنوجا وَم بِیی مِن بالِ خرسِت
اما نونُم چه وابی ، بَی نِوِشتی
وَری سالِ دِلُم نومَی نوشتی
م.نگین تاجی

|+| نوشته شده توسط پیمان سالاریان در شنبه 15 اردیبهشت1386 و ساعت 13:44 |

تل(تپه) باستانی نورآباد ممسنی